Beetje onbeschaamd klinkt het wel. Zeker in het Nederlands.

Rukkuh!

Maar van Ruchè – je begrijpt: een druivensoort – wordt allerminst rukwijn gemaakt. In een rechtvaardige wereld zou de Ruchè di Castagnole Monferrato 2009 van wijnhuis Crivelli een popster zijn. Van iconische omvang.

De realiteit is een hele andere. De appellatie rondom het dorpje Castagnole Monferrato, ten noordoosten van de Piëmontese wijnstad Asti, is goed voor een kleine 50 hectare aanplant van deze druivensoort. Precies genoeg om de wijn een rariteit te noemen.

Of liever: een specialiteit. Een wijn met een prachtige, transparant rode kleur. Eentje die zich graag uit de koelkast laat graaien. Zeker in de zomer. Een halfuurtje afkoelen tussen de yoghurt en karnemelk vindt ie heerlijk.

Dartel bosfruit. Bramen. Frambozen. Bosbessen. ’Iets’ wat verwant is aan de geur van nebbiolo. Bloemetjes. Likeur. Amandel. Deze wijn wil wat vertellen. Spontaan en met kinderlijk enthousiasme. Om vrolijk van te worden.  

De smaak van deze niet-houtgerijpte Ruchè is vooral fruitig. Opnieuw passeert het bosfruit arsenaal. In tegenstelling tot andere Piëmontese wijnen is de Ruchè opvallend zacht en vriendelijk in de mond. Zelfs een beetje zoet heeft ie (met aanhalingstekens, dan hè!?). Vanille. Bronwater. Toch ook wat tannine richting de finale. En een duidelijke, maar niet overheersende bitter.

Een speelse wijn. Alsof er een klas kleuters vrolijk door je mond banjert. De ‘rotzooi’ die ze achterlaten heet de afdronk. Een afdronk die opnieuw fruitig is met wat groenigheid. Best lang.

Verrukkelijk.

Score?
Goor – matig sapje – doe nog maar een glas – ben ff naar Piëmonte – alleen stilte is gepas

Te koop bij: Crivelli

Pecorino is een wijn om warmpjes tegen de borst te drukken. Zo lekker.

Een wijn die wordt gemaakt van de gelijknamige druif, maar met uiteenlopende motieven. Voor terrasgebruik: licht, speels, soms zelfs tropisch. Om te plezieren dus, zonder gedoe. Maar er bestaan ook diepgaande en serieuze pecorino’s. 

Wijnhuis Pasetti uit de Italiaanse Abruzzen bedient liefhebbers van beide genres. Ik proef de Pecorino Colle Civetta 2010. Laten we zeggen, een pecorino die heeft doorgeleerd; twee maanden sur lie in roestvrij staal en dan nog 10 maanden rijping op fles.

Het geeft ’em een rijke, goudgele glans. Perzik ruik ik. Gedroogde abrikoos. Sinaasappelschil. Salmiak. Een frisse kneep citroen. En dat aangesmeerd met een lik plantaardig vet (want subtiel). Fijn om je neus in te steken.

In de mond  is de volle, zachte smaak van perzik en gedroogde abrikoos plezierig dominant. Dan trekt de bitterbende langs. Geeft de wijn reliëf en spanning. En is tevens een afhaakfactor van formaat voor wie verschrompelt bij het zien van een bord spruitjes. Een duidelijke zilte en minerale toon leidt het smaakgenot naar de afdronk. Een lange, beklijvende afdronk. Met appeltjes.

De Colle Civetta is een fijnbesnaarde, ietwat introverte pecorino. Geraffineerd en smaakvol. Een wijn om een fles lang flink van te genieten, maar wel een die het charisma van een échte ster mist.

Score?
Goor – matig sapje – doe nog maar een glas – ben ff naar de wijnhandel – alleen stilte is gepast     

Te koop bij: Tema Italia

Bourgogne en Piëmonte. Wijngebieden die eenzelfde groep liefhebbers aanspreken. Liefhebbers van complexe, elegante wijnen met bewaarpotentieel.

Toch is er een groot verschil. Waar ze in de Bourgogne veel van hebben, daar is in Piëmonte praktisch niets van te vinden.

Pinot noir.

Deze druif doet het op andere plekken in Noord-Italië uitstekend, vooral in Alto Adige, maar in Piëmonte komt ie bijna niet voor. Het is bijna toevallig dat Marchesi Alfieri wél enkele hectares met deze druif heeft beplant.

Hoe dat komt? Dat lees je in de vinoblog die ik al eens eerder over dit aristocratische wijnhuis schreef.

Alfieri gebruikt de druif voor een van hun topwijnen – de Monferrato Rosso ‘San Germano’, geperst uit 100% pinot. Daarnaast maakt het wijnhuis een blend van barbera en pinot noir, die ik nu voor me heb staan. Het is de Monferrato Rosso ‘Sostegno’ 2011.

Een diep paarsrode wijn met kraakvers en kwiek fruit. Kersjes vooral. Wat bessen. Aromatisch. Verrassend is het ingebouwde vleugje tropen. Mango? Kruidig is ie ook. Peperig. Klein zoetje. Puur. Verleiding en diepte. Je ruikt de huisstijl van de Alfieri’s. Heerlijk.

De wijn spoelt sappig door de mond, met krachtig fruit. Opnieuw kersen en bessen. Ook wat citrusschil. En als ik me niet vergaloppeer, zelfs een streepje menthol. De verkleinwoorden blijven komen, want de Sostegno is eveneens uitgerust met plenty zuurtjes en vooral bittertjes. Die zorgen samen met de prikkelende alcohol voor een stevige structuur, maar ook voor een agressieve snauw. Het houtgebruik is mooi gedoseerd (alleen een deel van de pinot werd op barrique gelagerd) en de tannines zijn fijn en goed behapbaar. De nasmaak is fris en tamelijk kort.

Barbera en pinot noir. Twee druiven die hier wonderwel in elkaar grijpen. Ze verdwijnen in elkaars armen. Het zorgt voor een karakteristieke, frivole wijn. Bij het schrijven van deze blog moet ik meermalen denken aan droge brachetto, waar ie qua ondeugendheid iets van weg heeft. Door de flinke dosering alcohol (14,5%) bijt ie nog wel van zich af. Die levensfase groeit ie voorbij. Als het fruit blijft en het mondgevoel verder uitrondt, dan schenk ik deze wijn over 1-2 jaar graag nog eens in.

Score?

Goor – matig sapje – doe nog maar een glas – ben ff naar de wijnhandel – alleen stilte is gepast

Te koop bij: Nobel Wijnen

Zoektermen:

• sostegno monferrato

Wanneer kunnen ze rusten, de houtkachels? De paraplu’s? Vitaminepillen? De left overs strooizout?

Waar blijft het overstelpende gekwetter van nestelende vogels door het open raam? Waar de geur van groei en bloei? Van nieuwbakken bladeren, die zich bijna hoorbaar knisperend bevrijden uit hun knoppen?

Waar blijft het ongemakkelijke zweet dat klam tegen de voering van een verstikkende winterjas plakt? De reflex om een paar schrale benen in een korte broek te willen schieten? Het geklots van witbiertjes – met of zonder citroen?

Waar zijn de meisjes?

De meisjes. In hun rokjes. Teenslippers. Hemdjes. Die prachtige ontblote schouders. Waar zijn ze, de meisjes met hun opgestoken haar en oversized zonnebrillen?

In deze vragen klinkt niet mijn wanhoop, moet je weten. Het is de wanhoop van een witte wijn.

De Gelber Muskateller 2011 van Weingut Hans & Philipp Grassl zit zich nu al een paar weken te verbijten op z’n eigen kurk. Het aromatische nectar wil de buitenlucht in. De stuivende geur van perzik, bloemetjes en witte peper wil walmen over stralende terrassen.

Daar waar de meisjes zijn.

Deze droge muskaat wil dorstige kelen besprenkelen met zijn friszure, lang smakende sap. Lonken, wil ie. Knipogen. Hij is er zó klaar voor.

Nu de lente nog.

Score?

Goor – matig sapje – doe nog maar een glas – ben ff naar de wijnhandel – alleen stilte is gepast

Te koop bij: Good Grapes

13,4 kilometer. Op de kop af.

De afstand van mijn huis tot aan De Kleine Haan, de wijngaard waar de Charsola 2012 uit wordt geknepen. Deze witte wijn komt uit het Achterhoekse Toldijk. Slechts 300 wijnstokken staan er aangeplant. Dit voorjaar zet eigenaar Herman Haan er nog eens 50 bij.

Ik geloof niet dat ik eerder een wijn dronk die zo dicht bij huis wordt gemaakt. Praktisch een huiswijn. Met aanhalingstekens, bedoel ik dan. Een plattelandswijn gemaakt van noordelijke druivenrassen: 75% johanniter, 15% solaris en het resterende deel muscat blanc en cabernet blanc.

Een opvallend geurige wijn ook, die bij het inschenken een kleine prikkel laat zien. Rijp fruit ruik je. Bijzonder tropisch voor een wijn van het boerenland. Appelen. Perziken. Of beter: de gesuikerde perziken van Haribo. Hintje anijs. Snuf peper. En een klein beetje stinkende natuur. Iets plantaardigs. Groenigheid uit de berm.

In de mond is de aanzet zacht, met een kleine restsuiker. Volle perziksmaak (moet weer aan die snoepjes denken). Appels. Rijpe, bijna overrijpe Goudrenet. Fijne zuren ook. Houden de wijn fris en evenwichtig. De Charsola eindigt best lang, met nog meer appel, zelfs appelmoes.

Dichtbij huis of niet: dit is een heerlijke wijn.

Score?

Goor – matig sapje – doe nog maar een glas – ben ff naar de wijnhandel – alleen stilte is gepast

Te koop bij: Pure Taste

Zoektermen:

• charsola 2012
• het huis van herman haan in toldijk
• wijnhandel de kleine haan

‘De heuvels tussen de rivier de Po en de Apennijnen brengen wijnen voort die eerder slobberwijnen zijn dan serieus bedoeld.’

Ik citeer Hugh Johnson, een van ‘s werelds bekendste wijnschrijvers, uit de wijngids die hij jaarlijks in een opgefriste versie uitbrengt. Dit zinnetje staat achter het wijngebied Monferrato. Een plek waar hij al lang niet meer is geweest, zo lijkt het.

In de Monferrato – gelegen in het zuidoosten van Piëmonte, Noord-Italië – worden namelijk de prachtigste wijnen gemaakt. Niet de bekende Barolo of Barbaresco, ook niet de fancy Barbera d’Alba, maar wel een pak wijnen met veel meer kwaliteit dan het kneuzige ‘slobberwijnen’ hier stereotypeert. Slobberwijnen vind je in Italië van noord tot zuid, niet specifiek in de Monferrato. Om nog te zwijgen over de rest van de wereld.

Wilde ik even gezegd hebben.

Een van de bewijzen voor bovenstaand dobbert nu in m’n glas: de Infine 2008 van Poderi Rosso Giovanni. Het is dat het niet lekker bekt, maar eigenlijk is deze wijn de gelijke van een Super Tuscan. Een, vooruit dan maar, Super Piëmontese. De Infine is een huwelijk tussen lokale (60% barbera) en internationale druiven (40% cabernet sauvignon).

Als onderliggende druif toont de cabernet zich dominant in deze blend. Op z’n minst in de stevige geur van zwarte bessen, kersen, kersenlikeur en pure chocolade. Hintje vanille om de boel te verzachten. Ook wat drop heeft ie. Een flink aroma. Of om in de taal van meneer Johnson te spreken: not for the faint-hearted. 

De landing in de mond is aanvankelijk zacht en fruitig, met opnieuw zwarte bessen, zwarte kersen en ook wat pruim. Niet super complex. Wel vol en puur smakend. Net voor de afdronk laat de wijn even z’n tanden zien met een voelbare, maar niet allesvernietigende tannine. De kersen en bosbessen in de afdronk zijn nog snel in de vanille gedipt, om dan lang en prettig na te kaatsen in alle hoeken van je mond.

Van mij mogen de scherpe (cabernet)randjes er nog wat van af en ook het hout en de alcohol zijn zoekende naar een beter plekje in de mix.

Maar toch. Een serieuze wijn. Een prachtige wijn. Over twee jaar schitterend.

Score?

Goor – matig sapje – doe nog maar een glas – ben ff naar de wijnhandel – alleen stilte is gepast

Te koop bij: Goccia di Vino

Voor de één een onmisbaar wijninstrument, voor de ander een vaas om verse snijbloemen in te presenteren.

Een karaf. Ook wel wijnkaraf of decanteerkaraf.

Ze zijn er in honderden verschillende maten en vormen – van klassiek tot trendy design. Ik doe het met één model. Als ie maar een brede bodem heeft en een smalle tuit. En de inhoud van een hele fles moet er in passen.

Wat is nu het vervelende? Een karaf is gemaakt van glas of kristal. En dus breekbaar. In huize Vinoblog wil er nog wel eens een sneuvelen.

Dat brengt me bij het mysterie.

Na het meest recente glasschade-geval kocht ik gelijk een nieuwe (als wijnliefhebber ben je zonder karaf vrijwel direct uit je doen). Deze keer ging ik voor hip Deens design (zie foto). Een karaf met een moderne vorm, een siliconen rand tegen het lekken en een houten afsluitdop. Het oog wil ook wat, dacht ik nog.

Ongeduldig als ik ben, nam ik het kekke design gelijk in gebruik nadat de postbode het had aangereikt. Even omspoelen en droogmaken natuurlijk, maar daar spatte de eerste fles al leeg op de bodem van de karaf. De helft van de fles, moet ik zeggen. Meer drink of proef ik meestal niet op een avond.

Met de neus een eind in de glazen tuit van de karaf gedrukt, rook ik gelijk onraad. Een vreemde, wollige geur. Voornaamste kenmerk: hout.

Ik schonk de wijn in een glas en rook nog eens. Hout. Als een plank. Ik snuffelde eens aan de houten afsluitdop. Zou die de boosdoener zijn? De dop bleek nagenoeg geurloos.

Het ongenoegen sloeg om in verbijstering bij de eerste slok. HOUT!

Hoe kan een wijn uit een karaf nu smaken naar hout?! De wijn werd totaal bedorven door het hippe Deense design. Met de wijn zelf was overigens niets aan de hand, proefde ik uit de fles. Namen m’n smaaksensoren hier een loopje met mij?

Ik ging voor een second opinion. Trof ik net m’n zwangere vriendin. Zij rook onmiddellijk dat de karafwijn niet deugde, toen ik haar twee glazen blind voorzette.

De Deense stinkerd heeft daarna een intensief schoonmaakprogramma doorlopen. Ik heb gespoeld, ontsmet met kokend water, gepoetst en gepoleerd dat het een aard had. Desondanks keerden de vreemde geur en smaak bij iedere decanteerronde terug.

Wie helpt mij dit karaf mysterie op te lossen?

Karaferen en decanteren

Ondertussen vraag je je wellicht af waarom je wijn überhaupt zou willen karaferen of decanteren?

Twee motieven:

1) Een jonge, gesloten wijn bevrijden uit zijn flesvacuüm.

In een karaf komt de wijn in relatief korte tijd in aanraking met veel zuurstof. Geuren en smaken komen daardoor tot leven.

Alsof er een staldeur opengaat, waaruit het jongvee de eerste lentezon tegemoet dartelt.

En andersom: soms lossen er minder prettige geurtjes op. Ook heeft zuurstof invloed op de tannines in een wijn. Ze maken de wrange looizuren zachter en soepeler.

Het is overigens geen wonderfles, zo’n karaf. Een middagje decanteren maakt van een jonge, strenge tanninewijn nog geen zachte tongstreler.

Sommige wijnen komen al in hun element na een klein half uur adem happen, anderen pas na een half etmaal. Uitbundig klateren en kletteren versnelt het proces.

2) Het scheiden van droesem.

Een hap smurrie in de mond vindt niet iedereen lekker. Droesem (ook wel depot of bezinksel) komt veelal voor bij oude(re), gerijpte wijnen en wijnen die niet zijn gefilterd.

De meeste wijnen worden gefilterd voordat ze in de fles belanden. Dat wil zeggen: alle grove deeltjes worden uit de wijn gezeefd. Ook essentiële deeltjes smaak, vinden sommige wijnmakers. Zij laten dit proces daarom achterwege.

Door een wijn kalm en voorzichtig over te schenken in de karaf, blijft de smurrie in de flessenhals achter.

Zoektermen:

• wijnkaraf met glazen
• deens design karaf
• deens design wijn kaan
• glazen karaf deens design
• moderne wijnkaraf

Overal in Sicilië staat ie aangeplant. Ook op andere plekken in de voet van Italië trouwens. En daarbuiten. Californië, Australië, Turkije, zelfs in de Languedoc.

Nero d’avola.

In de Languedoc zul je deze rode druif overigens nog zelden treffen. Als Italiaanse gastarbeider werd ie tot eind vorige eeuw ingezet voor z’n pigment. Hij gaf kleur aan bleke Zuid-Franse cuvées. Zo slaafs is de druif inmiddels niet meer. In eigen land wordt ie nog wel geblend  (bijvoorbeeld met frappato of nerello mascalese), maar nero d’avola heeft vooral naam voor zichzelf gemaakt – als simpele, goedkope pizzasloeber of als Zuid-Italiaanse karakterwijn.

Een voorbeeld uit de laatste categorie kreeg ik opgestuurd door Pascal Meijers, wijnblogger (@Ombresseblog) en mede-eigenaar van wijnhandel Ombrerosse. #Twitterruil noemen we deze vorm van flessenpost. Een uitwisseling onder twitterende wijnliefhebbers. Wijn opsturen, proeven er er over bloggen. Delen, verrassen, inspireren. Dat is de bedoeling. Het #twitterruil-kistje reist kriskras door het land. Onder het deksel ligt iedere keer een nieuwe wijn. Een nieuw verhaal. Meedoen? Neem contact op.

De Nero d’Avola ‘Schietto’ 2009 is een van nieuwste wijnen in het bestand van Ombrerosse, gemaakt door een wijnhuis uit de omgeving van Palermo met de prachtige naam Dei Prinicipi di Spadafora. Het is een van de topwijnen van het huis, geperst uit 100% nero d’avola en een jaar lang bemoederd door grootformaat barrique.

De donkerrood, paars kleurende wijn heeft – hoe tegenstrijdig ook – een geur van licht rood fruit. Een aantrekkelijke neusprikkeling. Zoetig, maar niet jammig of gekonfijt. De geur is levendig, opgewekt en puur. Tijdens het proeven maalt er iets vegetaals door m’n hoofd: rode kool, bietjes, rabarber (?). Duidelijk wat amandel ook. Een dunne strook asfalt. En onderliggend, een subtiel, maar scherp chemisch pufje.

Zacht, zwoel en warm is de entree in de mond. Smaakt anders dan zondoorstoofd, want dat is deze wijn niet. Ik proef vooral vers licht fruit. Bij de eerste slokken duidelijk frambozen, later meer richting rode bessen en cranberries. Wat amandelspijs. Ik zie mezelf ‘bloemig’ typen, zonder dat ik er duiding aan kan geven. De tannines zijn van goede wil, laten de bekleding van je mond grotendeels intact. De wijn verlaat diezelfde mond met een fijne, middellange afdronk, waarin je de kenmerkende smaak proeft van rode bessen en kersen, gecoat met een dun laagje teer. Erg lekker.

De Schietto is een vol smakende, verleidelijk zachte nero d’avola, die tegelijk bijzonder verteerbaar is. Een welgemeende chapeau voor de timmerman die de wijn in de barriques heeft vastgehamerd. De invloed van het hout op de wijn is namelijk afgemeten, op de centimeter nauwkeurig.

En als je me nu wilt excuseren…

Score?

Goor – matig sapje – doe nog maar een glas – ben ff naar de wijnhandel – alleen stilte is gepast

Te koop bij: Ombrerosse.nl

En weer een nieuwe entry in m’n druivenregister:

Magliocco.

De ‘Cariglio’ 2011 van Tenuta Terre Nobili is gemaakt van deze Calabrische rode druif. Het druiftype kent twee vertakkingen: de magliocco canino en magliocco dolce. De laatste variant is het meest aangeplant in Calabrië, maar heeft in de Cariglio het minst te vertellen. De verhouding in deze wijn van ecologisch geteeld fruit is respectievelijk 80%/20%.

En fruit is wat je krijgt. Vlezig en aromatisch, donker kleurend en smakend rijp fruit. Pruimen en bramen voornamelijk. Paar zwarte bessen. Ik ruik ook wat kruiden, maar de inzet is hier duidelijk fruit. Overrompelend fruit.

In de mond een heerlijk soepele wijn, met een vol mondgevoel. Zacht en zwoel klotst ie langs tong en wangzakken. Met nét genoeg zuren om de wijn te wapenen tegen lobbigheid. Deze niet-houtgerijpte Cariglio is sappig, smaakvol en onvermoeibaar. Koel drinken (14-16 graden) lijkt een beloning. Daarvoor krijg je onder meer een lekker lange, fruitige afdronk cadeau. Een afdronk die zachtjesaan uitdroogt in een rozijnensmaak, onder begeleiding van behoorlijk wat tannine.

En verdomd, ben ik nu al voor de tweede derde keer aan het bijschenken? Dat is op zich bijzonder, want de inhoud van deze fles wordt geplaagd door een milde vorm van kurk (TCA). Op het moment van schrijven is het slechts een klein onzuiver spoor. Prima doorheen te proeven. Onder invloed van zuurstof is de kurksmaak de volgende dagen een stuk pregnanter.

Dan is deze recensie al geschreven en heb ik vol overgave genoteerd: klasse wijn.

Score?

Goor – matig sapje – doe nog maar een glas – ben ff naar de wijnhandel – alleen stilte is gepast

Te koop bij: Goccia di Vino

(Overigens. Van hetzelfde huis proefde ik de Alarico 2010. Een blend van nerello cappucchio en nerello cascalese – twee karakteristieke Zuid-Italiaanse druiven die doorgaans zorgen voor redelijk verfijnde en elegante wijnen. Zo niet de Alarico, een wijn waar ik niets van begrijp. Het sap van beide druiven ligt hier compleet bedolven onder dikke duigen vers barrique. Dat zorgt weliswaar voor een krachtige en aantrekkelijk zachte wijn – rijk aan vanille, mocca en rijp fruit – maar wat is er gebeurd met de finesse van deze karakteristieke druifjes? Ook al is dit een type wijn waar zéker liefhebbers voor zijn; de roep om Parker-punten is mij veel te schreeuwerig.)

Zoektermen:

• blog calabrie

Wat is lagrein toch een heerlijke wijn. Vergeef me de Sinterklaasrijm.

Een rode, tamelijk onbekende wijn, gemaakt van de gelijknamige druif, die groeit in het uiterste noorden van Italië. In Alto Adige. Het Alpine deel van Italië dat net zo lief onder Oostenrijkse vlag acteert.

Met wijnmakers die klinken als lederhose en snor dragende bergbeklimmers. Zoals Heinrich Mayr, van het eeuwenoude Weingut Nusserhof, uit de stad Bolzano. Deze bioboer koestert lagrein. De Nusserhof Südtirol Lagrein Riserva 2005 is het applausartikel uit zijn assortiment. 

De opwinding begint al met de geur. Een prutje van kersen en pruimen dat uit grote wekflessen lijkt te komen, met oranje rubberen ringen en onhandige ijzeren sluitingen. Potten waarvan het vergeven moet zijn op dit kernmerkende, bijna geruisloos in verval glijdende bauernhof. Dat is althans het geromantiseerde plaatje dat ik voor me zie bij een weingut opgericht in 1788. 

Als haast vanzelfsprekend krijg je er geuren van hooi en stro bij en een hintje ‘dier in stal’ - al kan het ook de verbeelding zijn die het hier overneemt. Beetje melkchocolade. En – nu wordt het minder plezierig – een nagellak-achtig geurtje. Het contrasteert nogal met bovengenoemde boerderijluchtjes en bovendien met de biologische verwijzing op het flesetiket. Zullen toch niet de overgewaaide pesticiden van de buurman zijn?

De wijn ruikt krachtiger - met zelfs een wat plakkerige indruk – dan ie smaakt. De lagrein landt zacht en soepel op de tong. Hij geeft een krachtige kersensmaak gekoppeld aan meer subtiele smaken van peper, tabak en diep verzonken hout. Het plezier van deze vol en tegelijk elegant smakende wijn lijkt oneindig. De diepe fruit- en rozijnsmaak weet van geen afscheid.

Een fantastische wijn: authentiek en karakteristiek, maar ook smaakvol en toegankelijk. Een lagere instap naar een universum buiten het gangbare merlot- en chardonnay-aanbod kan de (aspirant-)wijnliefhebber zich niet wensen. Met één calvinistische kanttekening: je moet wel een kleine 20 euro voor een fles willen betalen.

Maar had ik al gezegd dat deze Nusserhof een fan-tas-ti-sche wijn is?

Score?

Goor – matig sapje – doe nog maar een glas – ben ff naar de wijnhandel – alleen stilte is gepast

Te koop bij: Schaapveld (Les Genereux)