// Je leest nu...

Nieuws

Nebbioloooooo!!

Nebbiolo proeverij

Keek er al weken watertandend naar uit. Een proeverij met nebbiolo wijnen.

Een proeverij met alleen máár nebbiolo wijnen.

Tien stuks trok ik er uit m’n kelder. Nebbiolo van beroemde appellaties (Barolo en Barbaresco) en minder beroemde (Gattinara, Roero, Valtellina). Nieuwerwetse wijnen en klassieke. Van voor 9-11 en erna.

Hoe kon ik anders dan m’n gasten een smaakfestijn beloven.

Nobel en overteerbaar 

Nebbiolo. Staat bekend als een nobele druif, wordt zelfs de grootste van Italië genoemd. Minstens zo groot is evengoed de afkeer voor wijnen van deze Piëmontese specialiteit. Scheeftrekkende toeristensmoeltjes zijn een fenomeen in de regionale enoteca’s. Nebbiolo kent een dosering zuren en tannines waarop je serieus kunt afhaken. 

Kun je er wél tegen, dan is het nog altijd grondig zoeken naar goede nebbiolo. Producenten maken met gemak een schrale, nukkige wijn van nebbiolo. Als de druif niet aan alle kanten rijp wordt geoogst, kunnen er nare dingen gebeuren tijdens het wijnbereidingsproces. De gewraakte tannines blijven dan hard en onverteerbaar, ook na decennia flesrijping. Dat waar de liefhebber op hoopt – zachtrijpende tannines en een brede sortering unieke geuren en smaken – vind je alleen in goed gemaakte nebbiolo, afgeleverd in jaargangen waar de druif langzaam en gelijkmatig heeft kunnen groeien.  

Nebbiolo is dus wijn voor speurneuzen. Voor doorzetters die een risico-aankoop niet uit de weg gaan. En voor tien nieuwsgierige proevers, die op een herfstige zondagavond hun beloofde smaakfestijn komen verzilveren.

Enter de proeverij.

Zekerheidje

Eerst maar eens een zekerheidje. De twee ‘cru’ baroli op tafel doen wat van ze wordt gevraagd: gruwelijk behagen. 

De Cavallotto Bricco Bosschis Riserva ‘San Giuseppe’ 1998 is zacht, delicaat én smaakvol, zoals je van een gerijpte barolo volgens grootvaders recept mag verwachten. Een wijn die vier tot vijf jaar woont in grote Sloveense eikenhouten vaten, vervolgens 10+ jaar moet rusten op fles en dan uiteindelijk wil worden gedronken. Uiteindelijk als in: nu, vanavond, hier. Prachtig versmolten tannines, afdronk is wat bescheiden, maar verder een heerlijke barolo (en lekkerer dan de ’97 die ik eerder van dit huis dronk).

Ook de ‘Vigneto Albarella’ 2004 van Andrea Oberto is een winner. Deze barolo is een stuk minder fragiel dan de ‘San Giuseppe’. De Abarella wil indruk maken, maar gelukkig zonder te schreeuwen. Dat doet ie met veel smaak en een mooie gelaagdheid die met aanvullende rijping vermoedelijk nog beter naar voren komt. De klampende tannines kunnen de rijping ook gebruiken.

Cru vs. supermarkt

Voor zekerheidjes hoeven we vanavond niet in Barbaresco te parkeren. Uit deze kleine appellatie ten noordoosten van Barolo proeven we blind een ‘cru’ en een supermarktvariant. Prijsverschil tussen beide wijnen: ruim 20 euro. Na enige aarzeling wordt de supermarkt-barbaresco door de meeste proevers ontmaskerd. Het daaropvolgende verdict voor de cru ‘Manzola’ 2005 van Nada Fiorenzo is pijnlijk. Zijn voordelig geprijsde uitdager – de Barbaresco 2005 van producent Ricossa (uit de Plus supermarkt) – wordt door een deel van de groep minstens zo lekker gevonden. 

Ik heb het niet met beide wijnen. De ‘Manzola’ is (nog) hard en té vanille-achtig. De barbaresco van Ricossa smaakt rijp en toegankelijk, maar heeft iets kunstmatigs, een giftig walmpje dat m’n drinkplezier afpakt.

Opgedirkte stoeipoezen

Nu het smaakfestijn toch een beetje in teneur raakt: er zijn nog twee nebbiolo’s die de verwachtingen niet kunnen waarmaken. De Valtellina di Sforzato ‘Vin da Cà Sfursat’ 2005 van wijnhuis Plozza valt tegen als nebbiolo wijn, niet als wijn an sich. In het noordelijke, bergachtige deel van Lombardije maken ze deze Sforzato volgens de Amarone-methode, namelijk van ingedroogde druiven. De gedroogde chiavennasca (= nebbiolo) geeft de wijn veel extract, maar niet de verwachte mondvullende mondvulling. Een gelikte wijn. Hedonistisch, maar ook zielloos. De meest opgedirkte van het stel. Veel smaak heeft ie, maar veel van hetzelfde. Cassis is eigenlijk alles waar ik aan kan denken. Cassis met botox ingespoten. Buiten deze proeverij zijn er momenten denkbaar dat deze wijn lekker kan smaken, hier valt ie uit de toon.

Ook de Langhe Nebbiolo ‘Vigneti S. Francesco Fontanazza’ 2008 van (topproducent) Roberto Voerzio legt het er dik bovenop. Een moderne stijl nebbiolo (inclusief  ferme tannines), die mij veel te (over)rijp en dichtgetimmerd in de mond ligt om te kunnen plezieren. Wil dit graag over een paar jaar nog eens proeven. Voor dit moment mag deze patser in z’n Ferrari rechtsomkeer maken, terug naar z’n stoeipoes thuis.

Nebbiolo = finesse

De toppers van de avond komen uit minder bekende hoeken van Piëmonte. De Nebbiolo d’Alba ‘Val dei Preti’ 2001 van Matteo Correggia uit de Roero bijvoorbeeld. Ik wil het verschil laten proeven tussen jonge en gerijpte nebbiolo en zet ’em daarom back-to-back naast z’n jonge broer uit 2010.  Komt niets van dat vergelijk. De Val dei Preti 2001 lijkt gister gebotteld, zo jeugdig komt ie over. De wijn is een pak donkerder in kleur en zwaarder in geur en smaak dan z’n broer. De 2010 verbleekt er letterlijk bij.

Matteo Correggia heeft deze wijn zelf niet kunnen proeven. Hij overleed nog voor de druiven werden geplukt, in juni 2001, als gevolg van een tragisch ongeval in de wijngaard. Zijn voormalige mentor Giorgio Rivetti (van het beroemde wijnhuis La Spinetta) nam de supervisie over het wijnbedrijf tijdelijk over, todat Correggia’s vrouw Ornella Costa en wijnmaker Luca Rostagno de kracht hervonden om op eigen voet verder te gaan. 

De signatuur van Rivetti in de Val dei Preti 2001 is krachtiger en minder kenmerkend voor nebbiolo uit de Roero dan de subtielere huisstijl van Correggia nu. De wijn is net zo stevig als de Langhe Nebbiolo van Voerzio, maar met een cruciaal verschil: hij heeft finesse en oneindig veel laagjes ‘wow! en ‘tsjongejonge!’ Fantastisch lekker.

Toch is er een wijn die nóg meer finesse heeft. De Gattinara Riserva 2004 van Travaglini is voor mij het genot van de avond. Op-en-top nebbiolo van een kleine appellatie uit het noorden van Piëmonte, met alle criteria die daarbij horen (kersjes, rode bessen, rozen, amandel, etc.). Zeer verfijnde wijn, uitgerust met een monument van een afdronk. Heerlijk.

Dit zijn zo van die avonden.

Discussion

No comments yet.

Post a comment

Vinoblog Twitter