// Je leest nu...

Nieuws

Warm welkom in de Bourgogne

 

Bourgogne

Hoe kan het dat ik als breed geïnteresseerde wijnliefhebber nauwelijks wijnen heb geproefd uit één van de mooiste wijnstreken op aarde? Hoe kan het dat ik dit wijngebied op hoge snelheid doorkruis, op weg naar wintersport of zomerbestemming, terwijl de meest fantastische nectar op geringe afstand van de snelweg voor het opdrinken ligt?

De Bourgogne, daar heb ik het natuurlijk over. Het land van Chardonnay en Pinot Noir. Een pracht wijngebied, maar, niet eenvoudig te doorgronden. En waarschijnlijk komt daar mijn aarzeling vandaan. Bovendien: naast kennis van de streek heb je een bovengemiddeld budget nodig. En dan nog: goede Bourgogne wijnen zijn vaak duur, maar dure wijnen niet altijd goed. Om nog te zwijgen over de exclusiviteit van de betere wijnen.

Dat er wijnen zijn die niet per se voor de hoofdprijs over de toonbank gaan en tóch uitmuntend smaken, bleek tijdens de Bourgogne (of Bourgondische) proeverij in Oisterwijk, afgelopen weekend. Hoewel de 1er Cru’s die we dronken niet direct voordelig te noemen zijn, viel mijn favoriet nog net binnen de catagorie ‘betaalbaar’.

De proeverij vond plaats in een prachtige, kersvers aangelegde wijnkelder. Een moderne setting, waar het evengoed al snel authentiek begon te ruiken. Naar boerderijdieren. Naar uitwerpselen van boerderijdieren en naar de stallen waarin boerderijdieren hun animale parfum verspreiden. Het duurde niet lang of de geopende flessen Pinot Noir vulden de ruimte met, eh, strontlucht. Crap wijn? Ja, maar gelukkig heel anders.

Hadden we een proefmissie? Een kleine: we zochten naar fruitige, karakteristieke en elegante Bourgognes van een vriendelijk prijsniveau. We dronken vooral rood, Pinots uit de omgeving Grevey-Chambertin.

Jong en fruitig

De eerste Bourgogne 2009 van Domaine Pierre Amiot kwam al gelijk een eind in de goede richting. Een frisse, jonge en fruitige Bourgogne met lekker dik sap. Aanvankelijk nog wel een klein beetje behouden (ook in de stallucht), maar voor circa 10 euro een heerlijke wijn. Te koop bij: wijnvriend.nl

Dikke koppen

Moet gezegd dat de wijn wel wat bleek afstak bij de Marsannay 2005 ‘Les Grasses Têtes’ van Domaine Coillot. Les Grasses Têtes = De dikke koppen (?). Want ja, wat een dikke wijn. Uit een van de meest bejubelde recente oogstjaren. Een prachtwijn die overdondert met uitbundige rijpheid, warmte en klasse. Niet de meest elegante van het stel, wel de meest verleidelijke.    

Sappige Zuid-Duitser
 
In onze zoektocht naar fruitige wijnen maakten we een zijstapje naar het Zuid-Duitse Baden, voor een Pinot Noir van Weingut Horst & Petra Konstanzer. Een wijn die aansloot bij de eerste. Al is deze Pinot een tikje lichter, sappiger en dunner. Een smaakvolle jonge en fruitige wijn, die mijn smaakpappillen een beetje in verwarring brachten. Die hadden namelijk net hun ziel verkocht  aan de Dikke Koppen.
 
Klassiek maar zwijgzaam
 
En niet veel later ook aan de Gevrey-Chambertin 1er Cru ‘Aux Combottes’ 2001 van Domaine Dujac. Een volle, klassiek smakende wijn, met ruim 9 jaar rijping de ‘senior’ in het gezelschap. Een prima wijn met elegantie en finesse, gelaagdheid en vol mondgevoel. Toch werd het niet mijn favoriet. Daarvoor vond ik de wijn iets te gereserveerd. Alsof ie iets verzweeg.

Alles op z’n plek

Een wijn waarin wel alles op z’n plek viel was Gevrey-Chambertin ‘Tradition’ 2004 van Domaine Alain Burguet.  Hier grepen fruit, karakter, elegantie, diepte, zachtheid en afdronk harmonieus ineen. En, zo liet  ik me vertellen, de wijn is ook nog redelijk geprijsd. Als je ’em kunt vinden tenminste, want dat blijkt weer niet eenvoudig. Hoe dan ook: dé wijn van de middag.

Excentriek

De laatste Pinot die we proefden was van Philippe Pacalet – de Gevrey-Chambertin 2004 1er Cru ‘La Perrière’. Geldt voor mij als de meest excentrieke wijn van de proeverij. Animale geuren, fruit en bloemen domineerden het aroma, maar dan in min of meer gescheiden compartimentjes. Hoewel de geuren gaandeweg wat meer versmolten, bleef het een tikje vreemd. In de mond flink wat tannine en meer zuren dan voorgaande wijnen. ‘La Perrière’ leek er nog niet helemaal klaar voor. Waar de Tradition, uit dezelfde jaargang, al behoorlijk op dronk was, kan deze wijn nog wel wat flessenrust gebruiken.  

Magnifieke Chardonnay

Om het feest nóg groter te maken, dronken we tot slot een witte wijn. Chardonnay is nooit mijn favoriete druif geweest, maar – oh boy! – kwam ik daar op terug. Deze Meursault ‘Clos Saint-Félix’ 2005 van Domaine Michelot stoof het glas uit met prominente tonen van venkel en anijs. Die tonen kwamen terug in de smaak. Maar waar ik frisheid verwachtte, excelleerde de wijn vooral met een lekkere dikte, vettigheid en heerlijke afdronk. Magnifieke wijn. En Chardonnay is weer volledig terug in mijn smaakzone!

Conclusie: wat een topmiddag! Een warmer welkom in de Bourgogne had ik me niet kunnen wensen. Waarvoor dank aan de gastheer. De volgende keer dat ik het bord Côte d’Or langs de snelweg passeer, toch maar eens de heuvels in sturen.

Discussion

No comments yet.

Post a comment

Vinoblog Twitter