// Je leest nu...

Nieuws

Zijn we vrienden?

Best Friends by ChebiHet blijft een even fascinerende als oneindige zoektocht: welk hapje past bij welk drankje? Wat hoort bij wie? Zijn we vrienden?

Eens in de zoveel tijd organiseren we rondom dit gegeven een gezellig avondje. Erg grondig gaan we niet te werk. Een bevriende kok bedenkt de gerechten, ik maak een shortlist met wijnen die mogelijk – let wel: mogelijk – een goede combinatie met het eten kunnen vormen. Een en ander vatten we samen in 4 gangen.

Dat heeft al snel iets weg van een decadente schranspartij. En dat ís het ook. Al meppen we de spijker soms wel degelijk op z’n kop. Zoals bij ons laatste wijn-spijsavondje.

Dat overigens onbedoeld een avond werd met bijna alleen maar Italiaanse wijnen. De Fransen, Chilenen en Argentijnen hadden de shortlist niet overleefd. We begonnen met wat simpele appetizers: harde Italiaanse worst en oude, zilte Deense kaas met Mostarda. Onder de kurk een eenvoudige witte Garganega van Roberto Mazzi – een producent uit Valpolicella die vooral bekend is om zijn voortreffelijke cru ‘Poiega’ en zijn Amarone’s. De Garganega is van het lichte soort: beetje honing, beetje appel, lekker fris. Goede combinatie met de kaas, wat minder met de worst.

Geen toevoeging

Oude geitenkaas, gerookte kipreepjes, krenten vinagrette en cranberry compote. Daarmee openden we het bal. Heerlijk samenspel van hartig en zoet. Helaas had de Verdicchio dei Castelli di Jesi ‘Le Vaglie’ van Santa Barbara daar weinig aan toe te voegen. Smakelijke wijn overigens – rijk, stevig én fris – maar hij weigerde het gerecht verdieping te geven. 

Zout op zout

Welke wijn drink je bij soep? Goede vraag. Mijn eerste reactie: géén wijn. We maakten er een experimentje van. Naast de bospaddenstoelenbouillon met gegrilde witlof zetten we een vingerhoed Madeira (van onbekende producent). De Sherry-achtige smaak combineerde goed met het lekkere paddenstoelensap. Al had de Madeira, net als de bouillon, behoorlijk wat zout. Dat was een beetje too much. Sherry lijkt daarom een betere keuze.

Onbesliste strijd

Vingerhoedjes aan de kant. Voor het hoofdgerecht stond een rode topwijn uit het zuiden van Italië op het program. Uit Campanië komt Taurasi, gemaakt van Aglianico. Deze druivensoort wordt ook wel de ‘Nebbiolo van het zuiden’ genoemd, vanwege zijn stevige tannines en duurzaamheid. Aan de Taurasi ‘Fatica Contadina’ 2001 van Terredora de taak op te boksen tegen de koppige smaken van Portobello gevuld met knoflookprei en Gorgonzola, geruggensteund door gegrilde runderlende.

Spannende strijd, die, onbeslist bleef. Wijn en gerecht hielden elkaar namelijk prima in evenwicht. Voor sommigen was de Taurasi als stand alone wijn iets té stevig, maar in samenspel met het eten werd ie genietbaarder. De volle, opulente wijn voelde het sappige roodvlees goed aan en wist zelfs te versmelten met de sterke en uitgesproken Gorgonzola. Enige dissonant in het geheel was de prei, die wel helemaal bij het gerecht paste, maar minder bij de wijn. Toch: treffende combi! 

Dikke vriendschappen

Na dit vuurwerk was het tijd voor verkoeling. Honingparfait, vijgen en Moscato d’Asti begeleidden de smaakpapillen naar het einde van deze fantastische eetavond. Vooral de smaken van de parfait en de Moscato d’Asti van Saracco sloten dikke vriendschappen. De vijgen waren niet helemaal rijp en deden niet lekker mee in het spel.

Om de afwas nog even af te wenden, kwam er na de koffie nog een flesje Recioto di Amarone van Corte Sant’Alda op tafel. Deze stroperige, rijke dessertwijn uit Veneto deed het goed als night cap. Mischien iets té goed… Al moet gezegd: bij een eerdere gelegenheid genoot ik er meer van. Naast de dikke, bijna over the top fruitigheid, miste ik deze keer de frisheid. Wellicht omdat er een milde vorm van kurk in de wijn leek te zijn doorgedrongen. Helemaal zuiver was ie niet.

Anyway, het was een puike avond! Props voor Jan Willem! Vriend.

Discussion

No comments yet.

Post a comment

Vinoblog Twitter