// Je leest nu...

Nieuws

Druifjes afvinken tijdens smaakvolle giro d’Italia


Wat is Italië toch een prachtig wijnland. Alleen al vanwege de enorme veelzijdigheid. Bijna iedere regio is een wijnland op zich. Italië telt honderden eigen druivensoorten. Druifjes die geproefd willen worden. Niet alleen de sangioveses en barberas, maar ook de meer obscure varianten.

Geen gek idee om de heren van Monega (@Monegawijn) voor deze thematiek in te schakelen. In onze afgeladen woonkamer organiseren zij een proeverij met Italiaanse wijnen gemaakt van autochtone druiven. Uit het assortiment van deze Amsterdamse wijnwinkel proeven we 10 wijnen – 5 wit, 5 rood. Wijnen van noord tot uiterst zuid, van ‘ow ja, die ken ik wel’  tot ‘wtf, van deze heb ik nooit gehoord!’ 

Kortom: materiaal voor een onderhoudende zondagmiddag. Druifjes afvinken.

We trappen het wijnfestijn gelijk af met een favoriet: de Manzoni Bianco 2010 van wijnhuis Cecchetto uit de Noord-Italiaanse wijnregio Veneto. De wijn is gemaakt van Incrocio Manzoni – een druif die is gemuteerd uit riesling en pinot bianco. Heerlijk vol van smaak is ie, met frisheid en kruidigheid en een aangenaam bittertje. Voor deze wijn gaat het voorjaarszonnetje vanzelf schijnen.

Ook de Friulano 2009 van Vigneti le Monde slaat op het terras geen gek figuur. Het terras van een horeca-uitbater met weinig fantasie, dat wel. Deze groengele wijn smaakt namelijk aangenaam vol en rijk, maar minder uitgesproken dan zijn voorganger. Noem het wat saai. Vond ik overigens ook van de pinot bianco die ik eerder van dit huis proefde.

Falanghina is de druif waarvan de ‘Sannio’ 2010  is gemaakt. Een wijn uit Campanië, van het wijnhuis Colle di San Domenico. Het Caribisch gebied up your nose, dat is de zonovergoten indruk die deze wijn achterlaat. Een mandje überrijpe exotische vruchten, grote parten perzik en daartussen een paar vanillestokjes. Dik en stevig. Vooral in de mond. Daar doet ie wel wat lobbig aan. Ik mis prikkels. Behalve die van de alcohol. Die is met 14% fors. Op het randje. Vraag me of deze stijl typerend is voor falanghina?

Ook rijp en geïnjecteerd met voldoende vanille is de Lunario Bianco Sicilia 2010, gemaakt door wijnhuis Brugnano. De vanille is hier bijna vanille ijs. Romig, druppeltje olie, zoetje, maar ook een lekkere kneep limoen. De druif die verantwoordelijk is voor deze Bourgogne-achtige smaakbeleving is niet de chardonnay, maar Siciliaans eigen druif: catarratto. De bits and pieces kunnen nog wat beter in elkaar grijpen, maar daar verwacht ik veel van over een jaar, misschien twee. Heerlijk.

Catarratto had ik nog niet eerder gedronken. Garganega wel. Van deze druif wordt in Veneto Soave wijn gemaakt. Meestal fris, eenvoudig en fruitig, maar dat geldt niet voor de Soave Classico ‘Monte Sella’ 2008 van Le Mandolare. Een publieksfavoriet, deze dikke, smaakvolle wijn. Ik schreef er eerder al een vinoblog over.  

Hapje ossenworst van de @Worstmaker en dan op naar het rood. De worst geeft de Aglianico del Vulture ‘Messer Oto’ 2008 van Cantine Madonna delle Grazie een lekkere rokerigheid mee. Een echte eetwijn, deze vulkanische aglianico. Ruiken doet ie niet zo sterk en al helemaal niet fruitig. Dat is jammer, want aglianico kan een heel pak intrigerende geuren het glas uit duwen. De wat zoete/zwoele smaakinzet komt dan ook als een verrassing. Dan is de wijn een stuk fruitiger, maar ook stevig van smaak. Zo halverwege het proefparcours kan ie mij niet echt overtuigen.

Vanuit het arme Basilicata schieten we omhoog naar een van de bekendste Italiaanse wijnregio’s: Piëmonte. Daar proeven we de houtgerijpte Barbera d’Asti ‘La Vigna Vecchia’ 2009 van wijnhuis Cossetti. Een prachtig jaar voor wijnen uit deze regio, wat zich hier uitbetaalt in uitbundige fruitigheid en zachte tannines. Kersen en pruimen dansen om je tong bij iedere slok die je van deze vriendelijke en gulle wijn neemt. Prima juice.

Maar minder overtuigend dan de Lagrein ‘In die Griess’ (crap, waar zit de ringel -s-?!) 2009 van Ansitz Pfitscher. Van deze kleine wijnboer uit de Alto Adige (Südtirol voor Duitstaligen) dronk ik eerder de fluweelzachte Pinot Nero ‘Matan’.  Misschien pedant om te zeggen, maar gelijk als ik m’n neus over de rand van het glas duw, neem ik de signatuur van deze wijnmaker waar. De geur is zacht, met donker fruit, vanille en – God betere! – Alpen frisheid. Dan ben ik al om. En helemaal als de smaak hier volledig op aanhaakt. Niet per se lagrein zoals lagrein normaliter smaakt, ook geen extraverte wijn, maar potdimme, wat lekker.

Met de Rosso Conero ‘Nero dei Dori’ 2009 van Colonnara gaat het proefprogramma, net voor de sinderende finale, door een kleine dip. Deze paarsrode wijn van de montepulciano druif geurt lekker naar bosfruit, bramen en bessen, maar heeft naar mijn smaak in de mond iets te veel zurig fruit. ‘Pizzawijn’, roept iemand. Dat doet deze wijn tekort, alleen al vanwege de prettig kruidige afdronk die je na krijgt. Ik sluit niet uit dat ie er met wat kelderrust straks beter voor staat.

‘A deep breath before the plunge.’ Ik citeer een oude witte tovenaar (of was ie grijs?) uit een populaire fantasietrilogie. Om maar aan te geven dat de Rosso Salento Artiglio 2005 van Cantine de Falco na dit stapje terug zorgt voor het gehoopte slotvuurwerk. Man, man…Italië in topvorm. Dat ruik je meteen. Diep, stevig en uitbundig is deze blend van montepulciano en primitivo. Pruim, kers en chocolade. Een bek vol wijn, geserveerd vanuit het zuidelijkste puntje van de laars. Zacht, gerijpt, uitbundige smaak en oneindig lang. Wijn om mee te imponeren.

En een gloedvol slotstuk van deze heerlijke giro d’Italia. Grazie a tutti!

Zoektermen:

  • afvinken

Discussion

No comments yet.

Post a comment

Vinoblog Twitter