// Je leest nu...

Nieuws

Het Savarijn: niet zomaar

En zo schoven wij gisteravond aan in restaurant Het Savarijn in Nijmegen. Fashionably late maakten we gevieren onze entree. De ontvangst was er niet minder vriendelijk om. En voor we het wisten hadden we het bubbelende welkomstdrankje al te pakken.

Deze vrolijk sprankelende Duitse Riesling gaf de gezelligheid nóg een por verder in de goede richting en liet zich bovendien goed smaken bij de pittige zwarte olijfjes, amandelen en het zuurdesembrood met tapenade, die als gangmakers werden opgediend. 

In pas

We lieten de menukaart gesloten en kozen voor het surprise menu. Na deze consensus volgde al gauw de eerste gang. Die bestond uit een tartaar van Zeebaars met Hollandse mini-garnaaltjes, selderij en een kruidige mayonaise. Daarbij werd opnieuw Riesling geschonken. Deze keer een droge variant afkomstig uit de bakermat van deze wijn: Rheingau. De frisfruitige, jonge witte liep helemaal in pas met het gerecht, maar liet op mij geen overweldigende indruk achter.

Grondige overwegingen

Overigens werd onze vegetarische tafelgenoot getrakteerd op een ietwat zoete Gewürztramminer, ook van Duitse bodem. Een wijn die de combinatie aanging met een gerecht van geitenkaas, pecannoten en rode bietensaus.
En dus wisten we het zeker: we waren hier in goede handen. In Het Savarijn wordt niet zomaar wijn geschonken. Nee, grondige overwegingen over de wijnspijscombinaties gaan aan het inschenken vooraf.

Omgekeerde beleving

Bij de volgende gang was mijn beleving precies omgekeerd. We dronken een droge witte Chileense wijn gemaakt van de Sherrydruif Pedro Ximénex. Ik vond de wijn geweldig – vooral de petroleum-/waxachtige neus die ik eerder bij de Riesling had verwacht – maar de combinatie met de op de huid gebakken witvis voegde niet per se iets toe.

Noord & zuid

Voor het hoofdgerecht kwamen de rode wijnen op tafel. Een Garnacha uit Noord-Spanje en Nero d’Avola uit  Zuid-Italië. Die schijnbare noord-zuid tegenstelling viel in de praktijk mee. Beide wijnen lieten zich gelden als tamelijk stevige rakkers. De Spanjaard smaakte vol, krachtig, maar ook zacht en rond. De Nero d’Avola was puntiger, koppiger, vinniger en verrastte met zwarte kersen, drop en zelfs wat asfalttonen.

Zonder het vlees vond ik de vanille-achtige houttonen van de Garnacha wat te overheersend voor mijn smaak, maar bij de sappige, rosé gebakken reerug smaakte de wijn perfect. De Nero d’Avola heeft zijn jeugd ook op hout doorgebracht, maar dat kwam minder prominent naar voren. Eigenlijk alleen in de lang aanhoudende afdronk. De wijn had genoeg kracht en definitie om zich te wapenen tegen de twee vegetarische dishes op tafel. Gerechten waarin Gorgonzola de scepter zwaaide. Mooie combinaties.

Terugkeer toetje

Het toetje betekende de terugkeer naar de Riesling. Deze keer een Auslese uit de Pfalz. Een nieuwe entry in mijn smakenbibliotheek. Mooie goudgele wijn, zoet – maar niet té – die met alle kazen op het dessertbord (jong, oud óf schimmel) goed door één deur kon. Lekker!   

Kortom?

In Het Savarijn ben je aan het juiste adres voor mooie wijnspijscombinaties. Ons wijnarrangement bestond uit relatief eenvoudige (lees: goedkopere wijnen), maar ook de luxe wijndrinker komt in dit ethablisement ruimschoots aan z’n trekken – kan ik na bestudering van de wijnkaart melden. Onze tafelheer en -vrouw waren zeer goed ingevoerd en bovendien prettig in de bediening.

De wijnprijzen kan ik  niet voordelig noemen – ook als je de wijnkennis, het brede assortiment en de service verdisconteerd. Voor één glas Nero d’Avola koop je in de wijnwinkel bijna een hele fles. Ah well, laat ik hier geen oude horecakoeien uit de sloot trekken.

Belangrijker: het eten was heerlijk. Al vond ik het verrassingseffect van het surprise menu wel wat tegenvallen. Op de bereiding van de gerechten was niets af te dingen. De originaliteitsprijs verdienden ze niet.

Gaan of niet gaan?

Het Savarijn is een restaurant waar je niet zomaar aanschuift. De hardcore wijnliefhebber komt hier net iets meer aan z’n trekken dan de fijnbesnaarde smeulpaap. Maar van iemand die daar precies tussenin zit (ik dus) kun je rustig aannemen: Het Savarijn verdient een warme aanbeveling. Gaan!

Discussion

No comments yet.

Post a comment

Vinoblog Twitter