// Je leest nu...

Nieuws

Veneto proeven in Lobith

Wine glassesEen kelder in Lobith en hotel-restaurant in Tolkamer, dat waren afgelopen zaterdag de plaatsen van handeling bij de wijnproeverij van Tema Italia.

En je raadt het al: we proefden daar geen Franse wijnen. Tema Italia is importeur van Italiaanse wijnen – onder meer uit Piëmonte (de Pinot Nero, Barbera, Nebbiolo en Barolo Riserva van Cavallotto zijn zeer aan te bevelen!), Toscane (heerlijke Chianti, Brunello en Sant’Antimo van Romitorio) en wijnen uit Veneto.  

Die laatste regio dobberde deze avond in het glas. Eerst sprankelend, met drie prosecco’s van het huis Sorelle Bronca. Daarop volgden de Valpolicellawijnen van Corte Sant’Alda. En vervolgens keerden we tijdens het diner terug naar Sorelle Bronca voor nog een witte en twee rode wijnen.

Maar eerst: prosecco. Een frizzante, brut en extra dry variant. Hoe gezellig ook, ik word doorgaans niet warm of koud van deze bubbels. Ook nu niet. Al brachten de rijpe geuren en smaken van de brut-variant mijn vooringenomenheid heel even aan het wankelen.  

Corte Sant’Alda

Na de prosecco proeverij zakten we de dijk af naar het dorp Tolkamer. In hotel-restaurant By Toine, pal aan de Rijn, hadden twee dames van wijnbedrijf Corte Sant’Alda zich geïnstalleerd met een niet misselijke selectie wijnen, voornamelijk rood.

Van de eenvoudige witte Soave tot de complexe, opulente en alcoholrijke Amarone: de wijnen die moeder Marinella Camerani maakt (zij staat aan het roer van het kleine, biologische wijngoed in Mezzane di Sotto) doen er allemaal toe. Drie druiven komen – al dan niet ingedroogd – terug in alle rode wijnen van Corte Sant’Alda: Corvina Veronese, Rondinella en Molinara.

Amarenen all over the place

Zelfs de jonge en relatief eenvoudige ‘Ca Fiui’ (2009) is een klasbak, die de kwaliteit van de gemiddelde basis-Valpolicella met gemak overstijgt. Toch zou ik de ‘Ca Fiui’ laten staan als je bedenkt dat de Valpolicella  Ripasso Superiore (2007) voor pakweg 5 euro extra veel meer rijpheid en diepte in het glas brengt. Amarenen all over the place. Maar ook een mooie structuur, dikte en uithoudingsvermogen. De prijs-kwaliteit van de wijn maakt het zelfs de winnaar van de avond. 

Elegantie!

Al is de cru Valpolicella Superiore ‘Mithas’ misschien wel het meest exemplarisch voor de stijl van Marinella Camerani. En ik heb het op dit blog al eerder gemeld: die stijl is elegant. Uitroepteken. En deze Mithas is precies dat. In grove lijnen komt de wijn overeen met de Ripasso (hoewel het niet volgens de Ripasso-methode is gemaakt) alleen is ie verfijnder, zowel in het mondgevoel als in geur en smaak. Nog wel wat strakke tannines, maar dat maakt de Mithas nog meer een wijn om te koesteren. Mijn favoriet!

Krachtpatser in balletjurkje

En net als de Mithas komt de Amarone della Valpolicella van Corte Sant’Alda uit het topjaar 2006. Alda – dochter des huizes die de wijnen deze avond presenteerde – noemde het zelfs een van de beste jaargangen ooit. Misschien is de Amarone nog wat jong om het volledige potentieel te kunnen beoordelen, maar het klapstuk van de avond liet in ieder geval een warme indruk achter. Het is de meest alcoholische wijn van het stel (15,5%), maar ook de meest rijk geschakeerde. Achter het smaakprofiel van rijpe kersen en pruimen zit ook wat kruidigheid en nuances die zich de komende jaren nog moeten ontpoppen. En ook hier weet Marinella te behoeden voor overkill. Tegenover de kracht van de ingedroogde druiven staat opnieuw: elegantie. Toch wint de Mithas het wat mij betreft op verfijning, want boven alles is deze Amarone een krachtpatser. Een krachtpatser in balletjurkje, dat wel. Geen wijn dus voor wekelijkse inname, maar wel een om af en toe in stilte van te genieten.

Zoete frisheid

Al is het alleen al vanwege de prijs: circa 50 euri. Nog redelijk voor een Amarone, maar goedkoop: neen. Dat geldt ook niet voor de Recioto di Amarone, die verhoudingsgewijs nog prijziger is (circa 35 euri voor een halve liter). Deze dessertwijn wordt alleen in excellente jaren gemaakt. Volgens mij een wijn die jong het best presteert met z’n geraffineerde zoete frisheid (of frisse zoetigheid) en hints van chocolade. Deze recioto uit 2008 smaakte werkelijk verrukkelijk.

Kortom: alles wat Corte Sant’Alda meebracht smaakte lekker tot fantastisch lekker. Maar…je moet wel bereid zijn om voor lekker te willen betalen. Wil je niet meer dan 20 euro uitgeven, dan is de Valpolicella Superiore Ripasso wat mij betreft absoluut de beste keuze. 

Dat geld kun je overigens ook uitgeven aan een andere topper uit de regio: Ser Belle 2005 van het proseccohuis Sorelle Bronca. Deze ronde en geurige rode wijn was de topper die we dronken bij het diner dat volgde op de proeverij. Een wijn gemaakt van de Franse druiven Cabernet Franc, Cabernet Sauvignon en Merlot, die tóch op-en-top Italiaans smaakt. Het langdurige houtcontact (2 jaar) laat de balans gelukkig niet doorslaan naar log en overdreven. Nope, bij deze wijn gaan rijke smaak en klasse hand in hand. Aanrader.   

De geproefde wijnen zijn te koop bij: temaitalia.nl

Discussion

No comments yet.

Post a comment

Vinoblog Twitter